Öğrenci Alemine, Başka Alemlere, Ama Asıl Polis Alemine Dikiz Atan, Entrikası Bereketli Bir Polisiye

Behzat Ç.’ yi bilir misiniz? Sürekli argo konuşan, kütümsü saçlı, saç sakal birbirine karışmasına rağmen anlamlandırılamayan bir karizmaya sahip olan ünlü komiser Behzat Ç. Her 10 dakikasında bir “Nabıyon la?” repliğini her duyuşumda yüzüme en irisinden bir gülümseme yayan, bazen beni hüngür hüngür ağlatan, bazen de kahkahalarla güldüren güzide dizim. Bitmesine ne kadar üzülsem de, şu dönemde bu kadar dobra bir dizinin bu kadar süre bile yayınlanması şaşırtıcıydı zaten. E tabii filmlerini de unutmamak lazım. Behzat Ç.’yi çok fazla argo ve küfür içerdiği için sevmeyen çevreler de var, yani kendilerince haklı olabilirler tabi ama ben doğal, içten, bizden biri gibileri gördüğüm karakterleriyle birlikte diziye de hayranlık duymaktayım. Doğallıktan ölen bu dizi ve dizinin baba karakterleri hatrına, Behzat Ç. macerasını başlatan, Gezi eylemlerinde Çarşı Grubu’ndan eylemlere katılıp bir TV programında “Benim arkadaşım, gaz kapsülüne vole atmış adam.” diyerek beni delicesine güldüren, Raskolnikov’a karşı özel bir ilgisi olduğunu düşündüğüm ve kitaplarını heyecanla takip ettiğim Çarşı fedaisi Emrah Serbes’i ve kitaplarını tanıtmak istiyorum bu hafta sizlere. Nereden geldi aklıma bilmiyorum ama “Acaba napsam bu hafta kiiii?!” sorularıma “Bilmem…” şeklinde cevap verilmesinden mütevellit derin düşüncelerim sonucu çıkardım beynimin içinden bu fikri sanırım. Beni iplemeyen arkadaşlarıma da kindar göndermelerimi yaptıktan sonra başlasak mı?

Emrah Serbes’i ben hep Aşk-ı Memnu’daki Beşir’e benzetirdim. Hala da benzetirim. (Beşir’i severdim ben, naif bi çocuktu, Behlül gibi piç değildi, mülayimdi, Allah rahmet eylesin.) Onun için de kendisine duyduğum sempati bu benzerliği yakaladıktan sonra seviye atladı ve onu her görüşümde “Ehe Beşir.” moduna girmeme neden oldu. Dostoyevski’yi sevmesi ve sevdiği kıza Raskolnikov’dan bahsedip onu korkutan bir karakteri yazdığı yazısıyla beni kendine hayran bırakan Serbes, aynı zamanda bir zamanlar bayıldığım Murat Menteş, Uykusuz’un gözbebeklerinden Fırat Budacı ve daha niceleriyle beraber Afili Filintalar üyesi. Emrah Bey’in yazdığı bir kısmın linkini hemen paylaşıyorum.

Jessie J - Alive

Daha tanışalı birkaç ay olmuşken sanki beraber büyümüşsünüz hissi veren insanlar vardır ya, işte müzik dünyasında da bunun son zamanlardaki en güzel örneği Jessie J.

2011 yılında çıkardığı Who You Are albümü ile hayatımıza giren ve ardından The Voice UK’de her hafta izlediğimiz Jessie J’yi aslında sadece 3 yıldır tanıyoruz. Who You Are gibi neredeyse her şarkısı başarılı/hit olan bir albümden sonra Jessie J, The Voice yarışmasındaki koçluk görevine son verdi ve müzikal kimliğine odaklandı. Buradaki sebep ise oldukça açık; beklentileri karşılayabilmek için fazla çalışma gereksinimi.

Jessie J’in 2. stüdyo albümü Alive. Bu cümleyi yazdıktan sonra “zaman kavramı” kafama dank etti ve girişi az önce okuduğunuz gibi yazma kararı aldım. Çünkü, eğer ben hararetli bir sohbetin ortasındayken birisi yaklaşıp “Jessie J’in kaç albümü var?” diye sorsa, rahatlıkla 5 filan diyebilirim.

Jessie J’in “sanki uzun yıllardır müzik piyasasında” olma özelliği iyi mi yoksa kötü mü tam olarak bilemiyorum. Mesela, Jessie J’in sesine laf eden varsa hemen şu an yazıyı okumayı bırakabilir. Jessie’nin karakteri ise sesiyle yarışır cinste. Özellikle The Voice yarışmasındaki koçluk görevi ile karakterini son derece öne çıkaran Jessie J, insanları kendine hayran bırakmayı başardı. Müziğe duyduğu aşk ile insanlara bir şeyler öğretmeyi neredeyse kendine misyon haline getirmiş bir sanatçı. Jessie’nin İngiliz olması ise onu yarışta 1-0 önde başlatmaya yetiyor. Fakat, Jessie J’den sıkılmak da mümkün. Şarkılarda vurgularını, nefes alış verişlerini, elini ne zaman nereye kaldıracağını anlamak için Jessie’yi 2 saat izlemek yeterli. 

Alive

Bir Indie Patlaması Olarak: Rock’n Coke 2013

Bu yazıda sizlere Indie May Kill’de konuk yazar olarak ben Rock’n Coke 2013 tecrübemi aktarıyor olacağım. Önce ufak bir tanışma iyi olur diye düşündüm, ben İdil Damla Bingöl.

Gelelim Rock’n Coke’a… Bu sene Rock’n Coke bir sürü heyecan verici isimle doluydu ve ben de henüz festival başlamadan kaçta nerde olacağımı kabataslak ayarlamış durumdaydım. Klaxons asıl gitme sebebimdi ama başka bir sürü güzel konser izledim ve gerçekten çok eğlendim. Ama her şey sırayla.

Kampsız kombine biletlerimiz sağ olsun bizim için Rock’n Coke cumartesi öğleden sonra başladı, asıl amacım 15.00’teki The Ringo Jets konserine yetişmekti ama dördüncü kez The Ringo Jets konserini ıskalayarak kendi adıma bir rekora doğru büyük bir adım attım ve 17.30’da The Editors ile başladık. The Editors benim çok büyük bir heyecanla beklediğim bir konser değildi itiraf etmeliyim, ama iyi ki gitmişim ve iyi ki ordaydım, gerçekten değerdi. Sahneye biraz daha geç bir saatte çıksalar çok daha görkemli bir konser olurdu eminim ama her şeye rağmen diyorum ya, iyi ki ordaydım. The Editors’ın ardından benim merakla beklediğim ve canlı performanslarını görmek istediğim Everything Everything için saat 19.00’da Party Arena’daydık. Everything Everything her anıyla çok eğlenceli, danslı, hareketli bir bir saat verdi dinleyicisine. Gerçekten etkileyici bir performanstı, her şeyin ötesinde eğlenceliydi ve eminim öylesine dinlemeye gelen bir sürü insanı dinleyicileri arasına kattılar o performansları ile.

Ardından geçtik ana sahneye Hurts’e. Hurts beklediğimden çok daha fazla dinleyiciye sahipmiş, gerçekten çok kalabalıktı, Hurts hiç dinlememiş biri bile eminim bayılmıştır Hurts’e o konserden sonra. Çok sempatik ve dinleyiciyle iletişim halindeydiler, gördükleri ilgiden çok memnun ve alçakgönüllü bir halleri vardı bana göre. Theo’nun herkesten cep telefonlarını çıkartmasını isteyişi ya da Blind’da hepimize bir ağızdan şarkıyı söyletişi bunlar gerçekten mükemmel konser deneyimi oluyor dinleyici için. Hurts benim ana sahnede izlediğim en etkileyici performanstı (Prodigy izlemedim ama hemen kızmayın). Hurts biter bitmez koştuk Party Arena’da Dub Fx dinlemeye, ki gerçekten cumartesimiz ordan oraya koşturmakla geçti. Dub Fx ilginç bir adam, seyircisiyle konuşuyor bol bol ve bu da sempatikliğini katlıyor, Dub Fx’i çok uzun izleyemedik ama izleyebildiğim her anında çok eğlendim dans ettim diyebilirim. Şimdi gelelim taşa tutulacağım o ana: Arctic Monkeys ana sahnede. Önce söyleyeyim Arctic Monkeys’in çok büyük bir hayranı değilim, ama konseri merak ediyordum açıkçası. Yine de bana göre Arctic Monkeys beklediğimden sönüktü, daha görkemli daha ihtişamlı daha parlak bir şey beklemiştim, ama beklediğimi bulamadım. En heyecanla beklediğim When the Sun Goes Down bile bir sönüktü sanki.

Hurts - Wonderful Life

        

Tom Ford Sahara Noir: Günlük On the Rocks

Her şeyi gören güneş tanrısı Sol, Venüs ve Mars’ın zinasının da ilk şahidi olur. Güzellik tanrıçasının kocası Vulcan’a duyduğu üzüntüden ötürü bu münasebeti ona bildirir. Demircilik ve ateş tanrısı Vulcan büyük bir ızdıraba sürüklenir ve bronzdan bir ağ örmeye başlar. Gözle görülemeyecek kadar ince olan bu ağı yatağa yerleştirir. Venüs ve Mars birlikte olduklarında bu ağa takılıp hapsolurlar. Vulcan diğer tanrıları yatak odasına çağırır, birbirlerine kenetlenmiş ikiliyi göstererek büyük bir utanca mahkûm eder.

Venüs, kocasını haberdar edenin Sol olduğunu unutmaz ve intikam arzular. Gizli ilişkisine zarar veren Sol’u kral Orchamus’un güzeller güzeli kızı Leucothoë’ye âşık eder. Bu sevdayla gözü ne karısı Clymene’i, ne Rhode’u, ne de kendisine virane Clytie’yi görür.

Bir gece Sol, Leucothoë’nin annesi kılığında genç kızın odasına girer ve onu on iki hizmetkârıyla bulur. “Bir anneyi kızıyla özel konuşma hakkından mahrum etmeyin.” der ve yalnız kalmayı başarır. Çok geçmeden Sol gerçek cismini güzel bakireye gösterir ve ona sahip olur. Clytie kıskançlıkla kavrulur ve bu olayı Orchamus’a anlatır. Genç kızının zinasını gururuna yediremeyen kral, Leucothoë’yi diri diri gömer. Sol geldiğinde artık çok geçtir, kızın soluk cesediyle karşılaşınca yıkılır. Gömüldüğü yere tanrıların gıdası ilahi nektardan serper ve “Yeniden havayla temas edeceksin.” diye söz verir. Leucothoë’nin vücudu nektarla sırılsıklam erimeye başlar ve toprağa karıştığı noktadan bir günlük ağacı yükselir.

                                               Ovid, Metamorfozlar IV¹